Вера

27.04.2014 | № 3 (228) 2014 | Літургічны год

Многім нашым чытачам вядомая кніга «Рождество. Традиционные и современные блюда к праздничному столу» («Конфидо», Минск, 2009) Марыны Новікавай, у якой яна змясціла найлепшыя рэцэпты святочных страваў, што рыхтуюцца ў яе сям’і на Божае Нараджэнне. Трэба сказаць, што Марына — вельмі таленавіты чалавек, выдатны кулінар, фатограф і дэкаратар. Яна ніколі не сядзела склаўшы рукі і марыла «ахапіць гатаваннем» галоўныя святы Літургічнага года, каб дапамагчы жанчынам вызначыцца са стравамі на Вялікдзень.

У дарозе да Бога

20.04.2014 | № 3 (228) 2014 | Рухі і супольнасці

24 кастрычніка 2013 г. кс. арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч прызначыў мяне душпастырам скаўтаў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі. Хто ж такія скаўты? На гэтае пытанне мы паспрабуем адказаць на старонках часопіса. Сваю першую прыгоду са скаўтамі я меў падчас пілігрымкі ў Гудагай. Для мяне скаўты — гэта перш за ўсё магчымасць пошуку Бога разам з моладдзю не толькі ў касцёле, на занятках рэлігіі, але і ў свеце, у якім сённяшняя моладзь жыве, у свеце з яго цяжкасцямі, праблемамі і выклікамі. Таму важна ў такія хвіліны быць разам, побач — і менавіта гэтаму вучыць скаўтынг. Моладзь заўсёды шукае аўтарытэтаў. Як яе заваяваць? Перш за ўсё — уласным прыкладам. Не тэорыяй, а ўдзелам у тым, чым яна жыве . Адметна, што святар не з’яўляецца начальнікам, якому неабходна кіраваць асобнай групай. Святар — гэта чалавек, які перш за ўсё ўласным прыкладам робіць тое, да чаго быў пакліканы, — абвяшчае Евангелле. Ён павінен быць заўсёды побач — раздзяляць радасць, супольна пераадольваць перашкоды, быць сведкам Хрыста не толькі ў цэлебрацыі Імшы ці ўдзяленні сакрамэнтаў. Толькі так можна здабыць давер тых, хто ідзе побач з ім. Ксёндз Міхал Бубен

Што для цябе самае складанае ў Вялікім посце?

20.04.2014 | № 3 (228) 2014 | Літургічны год

Мы задалі гэтае пытанне маладым хрысціянам. Цяпер самы час задумацца над ім для ўсіх вернікаў, якія ўваходзяць у гэты, напэўна, найбольш складаны перыяд года, што патрабуе асаблівай засяроджанасці, малітоўнасці, можа, нават падвядзення пэўных вынікаў свайго жыцця за мінулы час. Для многіх гэта час асаблівых выпрабаванняў: і цялесных, і духоўных, магчымасць паглядзець на сябе з боку, ацаніць уласную вытрымку і сілу духу. Але, што самае галоўнае — час асаблівага набліжэння да Хрыста, суперажывання Яго пакутам, без чаго немагчыма раздзяліць з Ім уваскрасенне.

Святы Гэрыбэрт. Пераадолей унутраную сухасць

20.04.2014 | № 3 (228) 2014 | Святыя і благаслаўлёныя

Анзэльм Грун Пяцьдзясят памочнікаў у нягодах

Найсвяцейшае Аблічча

20.04.2014 | № 3 (228) 2014 | Разважанні

Разнастайныя літургічныя календары падаюць розныя даты цэлебрацыі ўспаміну Найсвяцейшага Аблічча. Каталіцкі Касцёл часцей за ўсё адзначае ўрачыстасць Найсвяцейшага Аблічча ў пятніцу перад Папяльцоваю серадою

Дазволіць прамаўляць Богу

20.04.2014 | № 3 (228) 2014 | Літургічны год

Чарговы раз трываем у часе Вялікага посту, калі Касцёл і кожны вернік, стоячы перад люстэркам Божай святасці і любові, імкнецца аднавіць сябе і сваё пакліканне сярод пагрозаў мітуслівага свету і штодзённых справаў. Час ад часу патрэбныя духоўныя прыпынкі ў нашым жыцці, каб адпачыць і ўдыхнуць свежага паветра Божай прысутнасці і ласкі. Гэтаму асаблівым чынам у часе Вялікага посту служаць малітва, стрыманне, учынкі міласэрнасці, а таксама рэкалекцыі ў нашых парафіях, святарскіх і манаскіх супольнасцях, розныя пакутныя набажэнствы (Крыжовы шлях, Песні жальбы і г. д.). Усё гэта толькі дапамагае чалавеку ў будаванні яго міжасабовых адносінаў з Панам Богам. Трэба, аднак, каб сам чалавек, выкарыстоўваючы святыя практыкі Касцёла, захацеў не толькі гаварыць з Богам, але перадусім слухаць голас Божы ў сваім сэрцы, каб малітва была не маналогам, а жывым дыялогам дзвюх любячых асобаў, якімі з’яўляюцца Бог і чалавек.Таму ў нашых сустрэчах на старонках часопіса ў рубрыцы «Школа малітвы» мы пастараемся заглыбіцца ў гэтую сферу хрысціянскага жыцця.

«Ён... стаў бедным дзеля вас, каб вы ўзбагаціліся Ягоным убоствам». З паслання Святога Айца Францішка на Вялікі пост 2014 года

20.04.2014 | № 3 (228) 2014 | Разважанні

З паслання Святога Айца Францішка на Вялікі пост 2014 года

Зазірнуць у раны Езуса

18.04.2014 | Разважанні

Як нам, пазбаўленым усялякіх забабонаў, адукаваным сучасным людзям паверыць у змёртвыхпаўстанне Хрыста?

5 лютага — успамін святой Агаты

04.02.2014 | Святыя і благаслаўлёныя

Святая Агата — адна з самых папулярных і шанаваных яшчэ са старажытных часоў дзяўчaт-мучаніц.

Чалавек ва ўлонні Касцёла — узвышэнне чалавека

12.01.2014 | № 12 (237) 2014 | Разважанні

Аналізуючы сувязі паміж міласэрнай любоўю Бога і годнасцю чалавека і паказваючы бядотнае становішча заняпалага чалавека, Ян Па вел II імкнецца адказаць на пытанне, кім для нас з’яўляецца Хрыстус і якую ролю выконвае Касцёл, створаны Ім для нашага збаўлення, у жыцці ўсяго чалавецтва і кожнага з нас у аднаўленні нашай чалавечай годнасці.

Верш на Адвэнт

12.01.2014 | № 12 (237) 2014 | Літургічны год

Ірына Багдановіч

Асабістая малітва

12.01.2014 | № 12 (237) 2014 | Школа малітвы

Шукайце, чытаючы, і вы знойдзеце ў разважанні; стукайце, молячыся, і адкрыецца вам праз сузіранне. (Гвігон Картузіянец. Таямнічая лесвіца) Кожная малітва — гэта асабістая малітва, таму што з’яўляецца дзеяннем, якое ўласціва чалавеку, якое выконваецца асобай, якая моліцца, але таксама і таму, што ўводзіць асобу, якая моліцца, у адносіны і камунію з Асобай самога Бога. Таму абсалютна недапушчальнай з’яўляецца аўтаматычная і безасабовая малітва, якая рэалізуецца дзякуючы пэўным тэхнікам або механізмам, што замяняюць чынны ўдзел асобы. Асоба падчас малітвы не можа быць заменена нічым, як у праявах простай малітвы (вусная малітва, абрады або заклікі), так і ў высокіх праяўленнях містычнай малітвы.

«Марыйны доктар» Эфрэм Сірын апеў Боскае мацярынства Марыі

31.10.2013 | № 5-6 (194-195) 2011 | Літургічны год

У першыя стагоддзі хрысціянства марыялагічных тэкстаў было няшмат. Усіх пераўзышоў у разважанні пра Марыю адзіны сірыйскі доктар Касцёла — святы Эфрэм, якога называюць Марыйным доктарам.

Велікапоснае апостальства ў Беларусі

27.09.2013 | № 3 (204) 2012 | Рухі і супольнасці

Я належу да супольнасці сясцёр адаратарак Крыві Хрыста, якія выконваюць сваю апостальскую дзейнасць у Польшчы. У Беларусі я працавала 1 год, але ў мяне засталося шмат розных успамінаў, якімі я хацела б падзяліцца.

Кангрэгацыя Сясцёр Кананічак Духа Святога

25.09.2013 | № 1-2 (202-203) 2012 | Рухі і супольнасці

Кангрэгацыя Сясцёр Кананічак Духа Святога ўзнікла ў Францыі ў канцы XII стагоддзя. Сёстры абралі сабе за правіла дапамагаць усім, хто мае ў гэтым патрэбу, асабліва хворым, таму манашкі давалі дадатковыя абяцанні: яны апекаваліся пакутуючымі і беднымі, асабліва цяжарнымі жанчынамі і дзецьмі. Сёння манашкі Кангрэгацыі Сясцёр Кананічак Духа Святога, як і шмат гадоў назад, спяшаюцца да хворых, працуюць урачамі і медсёстрамі ў шпіталях, дамах састарэлых і дамах дзіцяці, выхавальніцамі і настаўніцамі ў школах, у дамах самотных маці, несучы не толькі фізічную палёгку падчас пакутаў, а перш наперш — спачуванне і духоўнае суцяшэнне, вельмі неабходнае хворым і абяздоленым людзям.