Дваццаць восьмая звычайная нядзеля, год А (12.10.2014)

«Езус зноў расказаў ім прыпавесць: “Валадарства Нябеснае падобнае да караля, які справіў вяселле для свайго сына. Ён паслаў сваіх слугаў паклікаць запрошаных на вяселле, але яны не хацелі прыйсці. Зноў паслаў іншых слугаў, кажучы: «Скажыце запрошаным: вось я прыгатаваў гасціну маю, зарэзаны валы мае і адкормленая жыўнасць, і ўсё падрыхтавана; прыходзьце на вяселле». Але яны пагардзілі і адышлі, хто на сваё поле, а хто да свайго гандлю. Астатнія ж, схапіўшы слугаў ягоных, зняважылі і забілі іх. Кароль жа раззлаваўся і, паслаўшы войска сваё, знішчыў забойцаў гэтых і падпаліў іхні горад. Тады ён сказаў сваім слугам: «Вяселле гатова, але запрошаныя не былі годнымі. Таму пайдзіце на ростані і ўсіх, каго сустрэнеце, запрасіце на вяселле». Тыя слугі, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго знайшлі: і кепскіх, і добрых. І напоўнілася вяселле гасцямі. Кароль, увайшоўшы паглядзець на гасцей, убачыў там чалавека, апранутага не ў вясельную вопратку, і сказаў яму: «Дружа, як ты ўвайшоў сюды, не маючы вясельнай вопраткі?» Той прамаўчаў. Тады кароль сказаў слугам: «Звяжыце яму ногі і рукі і выкіньце яго вон, у цемру. Там будзе плач і скрыгатанне зубоў». Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”» (Мц 22, 1–14).

Не баяцца зменаў

Прыпавесць пра гасцей, якія былі запрошаныя на каралеўскую гасціну і адмовіліся ад запрашэння з нейкіх сваіх прычын — страху ці перадузятасці — і заняліся іншымі справамі, нагадвае мне іншую гісторыю, можа і менш трагічную, але больш блізкую нашым часам. Адзін чалавек выправіўся ў падарожжа праз акіян на караблі. Дарога павінна была заняць два тыдні, таму ён добра да яе падрыхтаваўся: узяў з сабою сухары, сыр — нядрэнную ежу, якая не псуецца. Пачалося падарожжа. Ён еў свае сухары і глядзеў на людзей, якія хадзілі есці ў карабельны рэстаран. Там было цудоўнае меню. Спачатку наш вандроўнік даваў сабе рады, але праз некалькі дзён ужо глядзець не мог на сухары і сыр, тым больш, што так блізка былі розныя прысмакі. Праз паўтара тыдні, калі падарожжа восьвось павінна было скончыцца, ён не вытрымаў і пайшоў у рэстаран з прапановаю. Ён сказаў: «Я буду працаваць у кухні, мыць посуд, а наўзамен есці ў рэстаране». Загадчык папрасіў яго паказаць квіток, уважліва прачытаў напісанае на ім і сказаў: «Не ведаю, чаму Вы дагэтуль да нас не прыходзілі, харчаванне ў рэстаране ўваходзіць у кошт Вашага квітка».

Перадузятасць, страх, нежаданне нешта змяняць, звычкі — усё гэта не дазволіла нашаму герою карыстацца ўсімі магчымымі дабротамі. У выпадку з намі гаворка ідзе пра больш значныя рэчы. Што перашкаджае мне цалкам прыняць Божы дар, прыняць запрашэнне ў Яго Валадарства? Што ўтрымлівае мяне ад навяртання: лянота, звычкі, страх перад зменамі, боязь быць пакрыўджаным? Варта падумаць пра гэта, бо сапраўды шкада есці адны сухары, калі можна жыць поўным жыццём.

Айцец Крыштаф Коц’ян OP